Εκλογική απορία

Από τότε που άρχισα να μαθαίνω λίγα πράγματα για τα πολιτεύματα και τα εκλογικά συστήματα στο σχολείο, πολύ πριν ακόμη αρχίσω να ψηφίζω, μου δημιουργήθηκαν κάποια ερωτήματα σχετικά με την ελληνική δημοκρατία, τις εκλογές και τους ψηφοφόρους, που όσα χρόνια και να πέρασαν από τότε δεν κατάφερα να τα απαντήσω… Ίσως οι απορίες μου να είναι τελείως αφελείς και παιδικές, μιας και δεν έχω και τόσο βαθιές γνώσεις πολιτικής, αλλά θα ήθελα αν κάποιος διαβάσει αυτό το post και ξέρει περισσότερα από μένα για το θέμα να μου απαντήσει…

Στο σχολείο μου έμαθαν ότι η χώρα μας έχει δημοκρατία (και μάλιστα είμαστε ιδιαίτερα περήφανοι για αυτό γιατί η χώρα μας είναι επίσης και η μητέρα της δημοκρατίας!). Στη δημορατία σαν αυτή της Ελλάδας λοιπόν, λέει το σχολείο, τις αποφάσεις τις παίρνει ένα σύνολο βουλευτών που εκλέχθηκε από όλους τους πολίτες (άνω των 18) με ένα σύστημα στο οποίο όλοι αυτοί οι πολίτες εχουν δικαίωμα ψήφου. Η ψήφος είναι δικαίωμα! Επιπλέον, υπάρχουν νόμοι στο σύνταγμα που φροντίζουν αυτή η δημοκρατία να διασφαλίζεται. Ένα παράδειγμα τέτοιου νόμου, ήταν ένας παλιός νόμος που έλεγε ότι αν σε κάποιες εκλογές το 50% ή κάποιο ποσοστό μεγαλύτερο του 50% των ψηφοφόρων ψηφίσει λευκό, όλοι οι υποψήφιοι είναι αναγκασμένοι να παραιτηθούν και οι εκλογές να ξαναγίνουν με νέους υποψήφιους. Πραγματικά, όταν είχα μάθει για αυτό το νόμο είχα εντυπωσιαστεί που είχαμε τόσο δίκαιο σύστημα και μου φαινόταν ότι είχαμε την καλύτερη δημοκρατία!!

Μετά βέβαια έμαθα εκτός σχολείου και για τον άλλο νόμο που ισχύει και σήμερα: “Το λευκό και το άκυρο, πηγαίνουν στο κόμμα που συγκεντρώνει την πλειοψηφία”. Στην αρχή δεν κατάλαβα ακριβώς τη σημασία του και ρώτησα τι γίνεται σε περίπτωση που δε συμφωνείς με κανένα κόμμα και δε θέλεις να χαρίσεις την ψήφο σου σε αυτό που θα βγει πρώτο. “Η μόνη λύση είναι να μην πας να ψηφίσεις. Έχεις δικαίωμα να το κάνεις και αυτό. Κανείς δε θα σου πει τίποτα.”, μου είπαν. Ωραία λοιπόν, έχω δικαίωμα να ψηφίσω έναν υποψήφιο που θέλω ή να χαρίσω την ψήφο μου σε έναν υποψήφιο που δε θέλω. Έχω και δικαίωμα να απέχω από τις εκλογές χαρίζοντας πάλι την ψήφο μου στο πρώτο κόμμα. Γιατί ναι, το ξανασκέφτηκα μετά και είδα ότι γι’ αυτό αν δεν ψηφίσω δε θα μου κάνουν τίποτα. Γιατί και αυτό τους συμφέρει!

Σκεφτείτε το εξής:
Έχουμε δύο χωριά το Α και το Β χωριό με 50 ψηφοφόρους στο καθένα. Και στα 2 χωριά 24 ψηφοφόροι ψηφίζουν το 1ο κόμμα.
Στο χωριό Α ψηφίζουν όλοι οι κάτοικοι έτσι το 1ο κόμμα με 24/50 ψήφους δεν παίρνει την απόλυτη πλειοψηφία.
Στο χωριό Β 3 κάτοικοι αποφασίζουν να απέχουν από τις εκλογές. Έτσι, το 1ο κόμμα με 24/47 ψήφους παίρνει την απόλυτη πλειοψηφία.
3 άνθρωποι έκαναν τη διαφορά… Απορρίπτεται λοιπόν και η αποχή σαν τρόπος διαφωνίας… Έτσι όπως είναι το σύστημα, αν πάει μόνο ο πρωθυπουργός να ψηφίσει τον εαυτό του και όλοι οι άλλοι απέχουν από τις εκλογές, θα πάρει την πλήρη πλειοψηφία… Δε χρειάζεται καν να κάνει πραξικόπημα

Και εδώ έρχεται η απορία μου:
Τελικά έχουμε ή δεν έχουμε δικαίωμα να πούμε τη γνώμη μας γι’ αυτούς που θα μας κυβερνήσουν σε αυτή τη χώρα;
Η γνώμη μας μετρά μια Κυριακή κάθε 4 χρόνια και πρέπει να είναι σύμφωνη με κάποιο κόμμα. Αν εμείς κρίνουμε ΟΛΟΥΣ τους υποψήφιους ανίκανους και δε θέλουμε να δώσουμε την ψήφο μας σε ΚΑΝΕΝΑΝ υπάρχει τρόπος ΝΑ ΜΗΝ ΤΗ ΧΑΡΙΣΟΥΜΕ;
Γιατί αν δεν υπάρχει τρόπος, τότε στην πραγματικότητα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗΣ ΓΝΩΜΗΣ.
Και αυτό δεν είναι χαρακτηριστικό δημοκρατίας…

Από ό,τι κατάλαβα, σε λίγο καιρό στις εκλογές θα πηγαίνει μόνο ο πρωθυπουργός για να ψηφίσει τον εαυτό του κι όλοι οι άλλοι θα καθόμαστε και θα τον βρίζουμε. Δεν είναι αρκετά σημαντικό θέμα που η γνώμη μας δε μετρά πουθενά; Δεν αξίζει γι’ αυτό και μόνο να βγούμε στους δρόμους;